Eigenlijk wat weten jullie over me? Niet veel. Dat ik een fantastische lieve kat heb, die me het leven zuur maakt met haar eetgedrag. Dat ik op het 2de en hoogste verdiep van een woonhuis woon en dat ik een ‘happy’ single ben.
Laat me dat wat nuanceren. Ik ben een bewuste single, daarom niet altijd happy.
Ik ben 24 en met veel bezig. Ik werk voltijds, ik probeer een beetje te dj-en, speel een heel klein beetje sax, schrijf gedichten en doe dit er nog bij. En ik zoek steeds verder. Ik kan niet niets doen. Ligt het aan het feit dat ik van horoscoop maagd ben? Neen, zeker niet, want ze zeggen dat die zeer ordelijk en precies ben. Ik heb iemand die bij mij komt kuisen en 1 dag op 2 ben ik mijn sleutels kwijt.
Soms denk ik dat ik geen relatie materiaal ben. Ik ben niet de gemakkelijkste in de omgang. Nu eigenlijk ben ik dat wel, maar mijn vrienden vertellen me dat dat dus niet waar is. Sommige noemen we ietwat bazig, maar ook dat is niet correct, ik ben gewoon direct. Kan je niet beter zoveel mogelijk op tafel smijten, dat het van je hart is? Neem nu laatst, ik zit in mijn stamcafé/cocktailbar Vibes als daar plots iemand in mijn oor komt brallen, hoe fantastisch hij wel is en of ik het er niet mee eens ben. De figuur was me compleet onbekend. Ik bracht hem dus op de hoogte dat ik hem niet kende, daar bijgevolg geen antwoord op kon geven, maar dat hij wel iets aan zijn adem mocht doen, want dat deze verschrikkelijk was. Hij bekeek me en draaide zich om naar zijn kameraden en vroeg waarom hij dat van een meisje moest horen en waarom ze hem dat niet verteld hadden.
Pas op, ik krijg van hetzelfde laken een pak. Ik leerde een man kennen, een mooie jongen, net of hij uit een modeblad was weggelopen. En hij sprak mij aan. Niet lang daarna ben ik met hem naar huis gereden en daar begint het mis te lopen. Ik vergat mijn oorbellen, compleet per ongeluk eigenlijk. Ik was ze daar ergens kwijtgespeeld. Het was voor de eerste keer sinds lange tijd dat ik me zo opgelaten voelde. Toen ik een maand later na enkele ontmoetingen, weer mijn oorbellen vergat, nu ja, eigenlijk ik vond ze gewoon niet begon het me te dagen, dat ik wel eens verliefd kon zijn. Donderdags hoorde ik hem nog aan de telefoon. We zouden elkaar nog spreken. Sindsdien niets meer van gehoord. Ik was in complete miserie. Na een dikke 2 maanden net na Portugal, helemaal opgeladen en me ervan bewust dat ik beter verdien. Ben ik nogal verfromfaait aan het wandelen in de Casa. Wie zie ik daar, een kontje dat ik van overal herken. Ja daar was hij met een blondje samen een handdoekkleur aan het uitzoeken. Hij draaide zich om en ik deed alsof ik hem niet zag. Ik met mijn grote mond, nooit niet verlegen draaide me om. Ik heb nog even overwogen om te gaan vragen of dat mijn oorbellen waren die ze daar aanhad, maar ik heb het maar gelaten.
Ik moet het maar toegeven, ik ben een windbuil als het op mannen afkomt.
I’ll keep you posted
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment