Batterijen - 31/01/2005

Alweer zaterdag, alweer alleen, niet……………….
Vanavond afgesproken met een toffe vriend van me.
We gaan eerst een hapje eten en dan effe ‘clubben’ zoals de professional dat heet. Wat ik dus niet ben, ik ben geen ‘clubber’. Ik ben de vrouw die zich aan de toog zwiert en na een cocktail of 5 van de toog valt.

Nu ikzelf heb een hekel aan laatkomers, ik ben altijd een kwartier te vroeg. Zaterdag dus niet. Na reeds 10 minuten te laat te zijn, parkeer ik mijn auto bij de dames van plezier, op een niet legale parkeerplaats en doe even een schietgebedje dat de meeste Antwerpenaars mijn voorbeeld volgen en de kans om weggesleept te worden iets kleiner wordt.
Mijn afspraak laat me weten dat hij al een ander blondje heeft gevonden om mee te gaan eten, dus na even een spurt te hebben ingezet, kom ik met vol blozende wangen op bestemming.

We gaan eten bij ‘Pizza Arte’ op de Suikerrui, een van de betere en duurdere Italiaanse restaurants. Vanavond was het gezelschap beter dan de service, maar het eten was schitterend, des te meer omdat het niet uit mijn portefeuille kwam. Ik kwam veel te weten over mijn vriend die ik eigenlijk eerlijk toegegeven enkel maar tijdens mijn cocktailuurtjes had gezien. Het was lang geleden dat ik in zo’n amusant gezelschap had verkeerd.

Na het eten was het toch al laat in de avond en we besloten om eerst naar ‘De 9 vaten’ te trekken. Eigenlijk is dit nooit een schitterend idee, tenzij je ieders oksel en adem wil ruiken en tegen je ‘date’ gepropt te staan. Ik heb toch maar lekker 20 minuten tegen mijn date gestaan en voor we besloten door te gaan naar Café Capital in het stadspark.

Daar kom je de vreemdste mensen tegen, het is geweldig. Nadat we daar enkel uren waren besloten we om even in een stil hoekje te kruipen om te relaxen. Nu is mijn date de alleraardigste jongen/man die je kan tegenkomen. Hij heeft van die donkere ‘bambi’ ogen, een 11 op 10 voor humor en gentleman eerste klas. Toen ik zijn gsm toestel dat op zijn been lag aan het bekijken was uit louter professioneel oogpunt en hij me vroeg of ik interesse had in ‘zijn gsm’ en daar niet zijn met batterij uitgerust technologisch stukje toestel bedoelde steeg het rood me naar de wangen.

Mijn toch wel uitgekiend antwoord was dat ik een gsm wou met batterij van lange levensduur en niet één die na een uur plat is. Hij vertelde me daarop dat hij door omstandigheden niet gereed was om een verplichting aan te gaan, vervolgens hebben we er overheen gepraat. We zijn nog naar enkele andere plaatsen geweest, waarbij we elkaar niet minder toegenegen waren.

Nu gisteren in mijn bed, nadat ik zaterdag zo trots was op mijn beslissing om eens niet in te gaan op dergelijk voorstel, had ik er nu al dik spijt van. En ik niet alleen , de hormonen ook.

I’ll Keep you posted….