Koopjes - 30 januari 2006

De laatste dag van de koopjes, alle vrouwen trekken nog een laatste sprint in de hoop nog iets degelijks te vinden in de restjes die niemand meer moet hebben.
Ik heb mijn solden beëindigd vorige week toen ik nog 2 paar schoenen kocht aan 50%. Ik had de week daarvoor ook 2 paar gekocht aan 70%, echt hele mooie. Een vrouw kan toch niet zonder haar schoenen.
Mijn koopjes beginnen in het eerste weekend van januari als ik met mijn beste vriendin naar de Meir trek. Ik moet hierbij zeggen dat ik een strikte soldenregel hanteer en dat is … ga altijd alleen naar solden en leef je volledig uit! Nu er zijn altijd uitzonderingen en deze keer is het de uitzondering echt wel waard, want ik moet nog persoonlijke felicitaties aan mijn vriendin uiten voor haar zwangerschap en kan daar zelf niet langer mee wachten.
Ik sta bovenaan de parking te wachten want ik weet dat Moon ondergronds aan het parkeren is, maar na 10 minuten word ik ongerust en bel haar even op. Ze geraakt moeilijk in haar parking. Zeg niet te gauw, het is weer een vrouw, want ze had een zeer geldig excuus, de wagen is maar een dag oud en het is de eerste keer dat ze erin rijdt en de ‘Ladies only’ waar je iets meer ruimte hebt staat vol. Ook voor mij is parkeren, zelfs gewoon rijden een reëel probleem. Al tientallen banden zijn gesneuveld bij het borduurparkeren, de ene spiegel na de andere valt zo maar van mijn wagen, enz. Soms heeft het verliezen van een spiegel en het ontdekken van een deuk in de deur of ander deel van het koetswerk iets te maken met “die lichte aanrijding van de dag ervoor toen die geparkeerde Jeep niet uit de weg wou gaan” of “die keren waarbij ik te zat was om te beseffen dat ik achter het stuur zat”? Ik zal het nooit weten wat toen precies gebeurd is, maar zolang mijn baas (die voor de kosten kan opdraaien) dat ook niet weet gaat alles nog prima.
In de H&M kopen we 3-kwartsmouw truitjes die niet in solden staan,, dus het begin is al niet al te sterk, maar we zijn optimistisch want er is nog een hele Meir af te lopen.
Enkele van mijn bestaande truien hebben de eerste wereldoorlog nog net overleefd en worden dankzij het vernuft van een aantal nietjes nog voor een stuk bij elkaar gehouden. Ook die nietjes staan op de lijst van verdwenen kantoorproducten, die mijn baas alweer met de glimlach blijft betalen. Na enkele uren rondwandelen, hoewel het slechts een kwartier lijkt, want de tijd vliegt gewoon voorbij, besluiten we een broodje te eten.
Nu ik ben geen grote, maar Moon is dat ook niet. Nu zie ik haar toch wel een grote martino, een worstenbroodje en een tas soep naar binnen spelen! Rekening houdende me het feit dat ze ongeveer één meter 60 is en 43 kilo weegt moet ik zeggen dat ik me niet kan voorstellen waar ze dat in hemelsnaam allemaal gestoken heeft. Na de melding dat ze goed gegeten heeft, gaan we terug op stap. We vinden nog wat T-shirtjes in de Mango en een trainer voor haar wederhelft en de dag zit erop.
De week daarna ga ik terug en heb zie dat diezelfde T-shirtjes van Mango weer lager geprijsd staan, koop ik me een kostuum voor op het werk, T-shirtjes enkele truien en een pracht van een rok, maar dat is ook weer nieuwe collectie dus dat telt niet helemaal mee.
Ik ben mijn werk naar het Waasland gereden, en koop daar een heel mooi kleedje dat ik gewoon niet kon laten hangen omdat het zo afgeprijsd is, maar de kans dat ik het ooit draag is zeer klein. Daar koop ik dus ook prachtige roze hieltjes, ze zijn zo schattig, ik zou ermee kunnen gaan slapen. Ook een paar stoere botten om onder mijn knielange en korte rokken te dragen, hele mooie met 3 riempjes aan de zijkant. De mannen met wie ik het meeste van mijn tijd doorbreng op het werk zijn danig onder de indruk van de superieure kwaliteit dat ze nu overwegen om voor hun vrouw ook zo’n stoer paar te gaan halen. Jammer voor hen zijn de solden alweer afgelopen en zullen ze een stuk dieper in de portemonnee moeten tasten.
I’ll keep you posted